Όταν δεν βλέπαμε την αλήθεια*

kalits* του Ιωάννη Καλιτσάκη

Μέλους Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών Ν.Χανίων

Το ερώτημα και η συνακόλουθη βεβαιότητα που δημιουργεί “Δεν χρειαζόμαστε, ούτε χρειαζόμασταν κανένα Μνημόνιο”, εμπεριέχουν αφόρητη ποσότητα μπακαλίστικης  λογικής, γιατί όσοι τα χρησιμοποιούν δεν συμπληρώνουν στη σκέψη τους και δεν απαντάνε, εσκεμμένα οι περισσότεροι, στο πραγματικά κρίσιμο ερώτημα:

Πόσο θα ήταν το χρέος σήμερα χωρίς το Μνημόνιο;

Μεγαλύτερο ή μικρότερο;

Θα ήμασταν καλύτερα ή χειρότερα;

Ξέρουμε ότι τα ελλείμματα μίας χώρας γίνονται χρέος. Δανείζεται για να τα καλύψει. Σύμφωνα με τα επίσημα δελτία δημοσίου χρέους του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, το δημόσιο χρέος τον Δεκέμβριο του 2008 ανήλθε σε 262 δισ., ενώ το Δεκέμβριο του 2009 σε 298,5 δισ.

Αυτό σημαίνει ότι το 2009, ο κ. Καραμανλή παρήγαγε έλλειμμα 36,5 δισ. που μετά έγιναν χρέος.

Αν λοιπόν δεν υπήρχε Μνημόνιο, μπορεί κανείς να πει, με απλούς μάλιστα υπολογισμούς, ότι μέχρι σήμερα στο δημόσιο χρέος του 2009 (298 δισ.) θα είχαν προστεθεί καμία 30 δισ. ως έλλειμμα το 2010, άλλα 30 δισ. το 2011, και άλλα 30 δισ. το 2012 και καμιά 100αρια δισ. από το 2012 μέχρι φέτος το 2016.

Με λίγα λόγια, χωρίς Μνημόνιο και μέτρα, το κοντέρ του δημοσίου χρέους δεν θα έγραφε σήμερα 361 δις, αλλά πάνω από 480 δις, αν συνεχιζόταν ο ρυθμός ελλειμμάτων της κυβέρνησης Καραμανλή και δεν υπήρχε κυβέρνηση Παπανδρέου να πάρει τις δύσκολες αποφάσεις.

Επομένως αν δεν είχε στηθεί  ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης για να δανειστεί η Ελλάδα και δεν υπογραφόταν το Μνημόνιο, το χρέος θα είχε εξαφανίσει τη χώρα από το 2010.

Είναι προφανές ότι η κατάσταση σήμερα. είναι πολύ δύσκολη. Είναι αλήθεια ότι μετά την  Συμφωνία των Βρυξελλών, με την πολιτική αναταραχή που δημιούργησε η αρχική απόρριψή της μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς δημαγωγίας, τις εναλλαγές κυβερνήσεων και τις αλλεπάλληλες πρόωρες εκλογικές αναμετρήσεις, η χώρα έχασε πολύτιμο χρόνο και βρισκόμαστε πολύ πίσω από εκεί που θα μπορούσαμε να ήμαστε.

Αλλά είναι εξίσου αλήθεια τις θυσίες που έγιναν και τις δύσκολες αποφάσεις εκείνων που τις πήραν για να μην θέσουν σε κίνδυνο την κάθε ελληνική οικογένεια.

Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι, αν η ελληνική οικογένεια ζούσε τη χρεοκοπία, δεν θα ήταν απλά κάποια μείωση μισθού του δημόσιου υπαλλήλου ή του συνταξιούχου, αλλά θα ήταν καταστροφή για μια ολόκληρη γενιά.

Και ακόμα περισσότερο, θα δημιουργούσε τεράστιους κινδύνους και για την ασφάλεια της χώρας και βλέπετε τις εξελίξεις που έχουμε στη γειτονιά μας. Πάλεψαν για να στηθεί από το πουθενά ο μηχανισμός στήριξης. Δεν υπήρχε μηχανισμός στήριξης πριν από 1,5 χρόνο.

Δεν υπήρχε η έννοια του να στηρίξουν μια χώρα με υπέρογκα χρέη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έφερε στη χώρα συνολικά 240 δις ευρώ, μόνο και μόνο από το πακέτο στήριξης.

Και την ώρα που η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε, η αξιωματική αντιπολίτευση η Νέα δημοκρατία, και φιλολαϊκός Σύριζα, έβγαινε στα κάγκελα λέγοντας την κυβέρνηση Παπανδρέου ανεπαρκείς ,γερμανοτσολιάδες, προδότες, και ότι έπρεπε να φύγουν.

Δυστυχώς όμως δεν μας άρεσε σαν Έλληνες που ακούσαμε την αλήθεια στο Καστελόριζο, θέλαμε Ζάππειο και ΔΕΘ από αυτούς που θα μας έβγαζαν από τα μνημόνια, και θα έδιναν παροχές στον Ελληνικό λαό.

Ο Σύριζα το εκμεταλλεύτηκε, όπως παλιότερα και η Ν.Δ., τον πόνο του ελληνικού λαού, δημιούργησε ελπίδες, που δυστυχώς βασίστηκαν σε μυθεύματα, ενώ ήξερε ποια είναι η πραγματικότητα.

Προσωπικά, πιστεύω ότι η χώρα μας πρέπει να πάει μπροστά.

Πιστεύω ότι η χώρα μας μπορεί να πάει μπροστά και θα πάει μπροστά, φτάνει να σταματήσουν οι λαϊκισμοί και να παλέψουμε ενωμένοι για το καλό της πατρίδας μας.