Άρθρο του μέλους της Συντονιστικής Γραμματείας Ηρακλείου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, Έφης Βολανάκη, για την Ημέρα της Γυναίκας

Γυναίκες: Οι «πρόσφυγες» της σύγχρονης κοινωνίας;

* της Έφης Βολανάκη
Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. 
Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή. 
Από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, έχοντας ως αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων. 
Φέτος, για μία ακόμη χρονιά, η 8η Μαρτίου βρίσκει ολόκληρο τον κόσμο αλλά και τις γυναίκες στη δίνη της προσφυγικής κρίσης σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση αλλά και την «κρίση ταυτότητας» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 
 Στην Ελλάδα, το κοινωνικό κράτος απαξιώνεται ολοένα και περισσότερο τόσο από εσωτερικές όσο και από διεθνείς συγκυρίες και είναι η γυναίκα που βιώνει πρώτη τις όποιες αρνητικές επιπτώσεις. 
Η γυναίκα είναι αυτή που πλήττεται πιο πολύ από την ακρίβεια, την ανεργία, τη φτώχεια, την έλλειψη δομών πρόνοιας, την έλλειψη νηπιαγωγείων και παιδικών σταθμών για τα παιδιά, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι η γυναίκα είναι και μάνα. 
Ειδικά τον τελευταίο χρόνο, οι γυναίκες υφίστανται πρώτες και με πιο έντονο τρόπο τις συνέπειες των αποτυχημένων κυβερνητικών επιλογών. Και όσο η ελληνική οικονομία δεν έχει αναπτυξιακή δυναμική, τόσο θα πλήττεται και η γυναικεία επιχειρηματικότητα. 
Για να αντιμετωπισθεί η κατάσταση αυτή είναι απόλυτα αναγκαίο να υπάρξει μια εθνική αναπτυξιακή πρόταση διεξόδου με κοινωνικό πρόσωπο και ουσιαστική στήριξη του γυναικείου φύλου.
Παραθέτω σε δημόσιο διάλογο τις παρακάτω σκέψεις-προτάσεις με στόχο τη στήριξη της γυναίκας, της οικογένειας και την εξισορρόπηση της επαγγελματικής, οικογενειακής και προσωπικής ζωής της:

1.Ενόψει και του νέου ασφαλιστικού θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το δικαίωμα της γυναίκας-μητέρας σε πρόωρη συνταξιοδότηση και να μην θιχτούν τα μέχρι σήμερα κεκτημένα. 2.Είναι επιτακτική ανάγκη να ενδυναμωθούν οι μηχανισμοί ελέγχου εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας, για την εξάλειψη φαινομένων καταπάτησης εργασιακών δικαιωμάτων εις βάρος γυναικών που οφείλονται σε σεξιστικές συμπεριφορές. 
3. Τη συνέχιση και απρόσκοπτη λειτουργία των κοινωνικών δομών για την υποστήριξη της γυναίκας και της οικογένειας (βρεφονηπιακοί σταθμοί, ολοήμερο νηπιαγωγείο κ.ά.). Μέτρα για τη στήριξη ειδικά της μονογονεϊκής οικογένειας. 
4. Υποστήριξη νέων ζευγαριών για απόκτηση οικογένειας μέσω φορολογικών ελαφρύνσεων ή οικονομικής στήριξης για ιατρική μέριμνα. Οι διατυπώσεις κυβερνητικών στελεχών ότι οι προσφυγικές ροές θα βοηθήσουν στην επίλυση του δημογραφικού προβλήματος της χώρας, και όχι η ουσιαστική στήριξη του κράτους προς αυτή την κατεύθυνση, είναι πράγματι θλιβερές.
5. Στήριξη γυναικών και παιδιών που έχουν πέσει θύματα ενδοοικογενειακής βίας.
      

Είναι πεποίθησή μου ότι οι γυναίκες μπορούμε και πρέπει να πάρουμε το μέλλον το δικό μας αλλά και των παιδιών μας στα χέρια μας και να μην μετατραπούμε σε «πρόφυγες» της σύγχρονης κοινωνίας…